استئونکروز مفصل ران

استئونکروز مفصل ران

استئونکروز مفصل ران ، اختلالی است که به دلیل کاهش جریان خونرسانی به سر استخوان فمور اتفاق می افتد و معمولا با درد همراه می باشد. استئونکروز به معنای سیاه شدن سر استخوان می باشد. از آن جایی که جهت حفظ سلامتی استخوان، خون بایستی همواره به سلول های استخوانی جریان داشته باشد، در چنین شرایطی، شاهد تخریب مفصل ران و بروز آرتریت شدید خواهیم بود.

ران، مفصلی است متشکل از سر توپی شکل و سوکت. قسمت سوکت این مفصل، توسط استابولوم که بخشی از استخوان لگن است، شکل می گیرد. سر توپی شکل این مفصل که سر استخوان فمور نیز نام دارد، بخش فوقانی و انتهایی استخوان فمور را در بر می گیرد.

سطح این دو قسمت از مایع غضروفی پوشیده شده که از استخوان ها محافظت می کند و باعث تسهیل در حرکت می شود. سطح مفصل، توسط لایه نازکی به نام غشای سینوویال محافظت می شود، در حالت طبیعی، این لایه با تولید مایع، محیط روانی را برای غضروف فراهم، و به تسهیل حرکات نیز کمک می کند.

استئونکروز مفصل ران

استئونکروز مفصل ران

علت استئونکروز مفصل ران

استئونکروز و سیاه شدن مفصل ران، نتیجه اختلال در خونرسانی به سر استخوان فمور می باشد. در صورتی که این ناحیه به خوبی تغذیه نشود، سر استخوان در ناحیه فمور می میرد و به تدریج از بین خواهد رفت. در نتیجه، از میزان مایع غضروفی ما بین استخوان ها نیز کاسته می شود و آرتریت ظاهر خواهد شد.

این اختلال، در تمامی افراد مشاهده می شود، اما در افراد ۴۰ تا ۶۵ سال بیشتر شایع می باشد. مردان بیشتر در معرض ابتلا به استئونکروز قرار دارند.

علت اصلی اختلال در روند خونرسانی به طور کامل مشخص نیست، اما برخی عوامل احتمال سیاه شدن سر استخوان را افزایش می دهند، که عبارتند از:

        آسیب و صدمه. دررفتگی مفصل ران ، شکستگی مفصل ران ، و سایر آسیب ها و صدمات وارده به این مفصل، باعت اختلال در روند خونرسانی می شوند.

        مصرف بیش از حد مشروبات الکلی. مصرف بیش از حد الکل در دراز مدت، باعث رسوب چربی در رگ های خونی، بالا رفتن سطح کورتیزون و در نهایت، کاهش جریان خونرسانی به استخوان می شوند.

        مصرف داروهای استروییدی. داروهای استروییدی، راه درمان بسیاری از بیماری ها مانند آسم، آرتریت روماتوئید و لوپوس هستند. گرچه ارتباط میان مصرف این داروها و مختل شدن روند خونرسانی کامل مشخص نشده است، اما تحقیقات نشان می دهند که مصرف داروهای استروییدی می تواند عوارضی را به همراه داشته باشد.

        شرایط پزشکی. بیماری های مرتبط با افت ناگهانی فشار، کم خونی داسی شکل، بیماری گوشه، لوپوس، بیماری کرون، انسداد شریان ها، ترومبوز و التهاب رگ های خونی، از جمله عواملی هستند که در بروز استئونکروز نقش دارند.

علائم و نشانه های استئونکروز مفصل ران

درد، اولین علامت استئونکروز مفصل ران می باشد، و با گرفتگی و درد پنهان در کشاله ران و نشیمنگاه همراه می باشد. با پیشرفت بیماری، انجام یک سری حرکات مانند ایستادن و یا حتی راه رفتن برای فرد دشوار خواهد شد.

پیشرفت این اختلال ممکن است چند ماه تا یک سال طول بکشد. به همین خاطر، تشخیص اولیه در درمان موثر بسیار حائز اهمیت می باشد.

استئونکروز (سیاه شدن سر استخوان) مفصل ران، اختلالی است که به دلیل کاهش جریان خونرسانی به سر استخوان فمور اتفاق می افتد و معمولا با درد همراه می باشد. دکتر محمدعلی عنایت اللهی متخصص ارتوپدی و دارای فلوشیپ فوق تخصصی جراحی تعویض مفصل با بهره گیری از دانش روز دنیا به درمان بیماری های در زمینه ارتوپدی می پردازند. جهت تعیین وقت مشاوره و مراجعه به پزشک با شماره تماس ۰۹۲۰۳۰۰۸۵۲۰ بگیرید. همچنین برای ارتباط با دکتر به آدرس اینستاگرام مراجعه نمائید.

معاینات بالینی

جهت تشخیص استئونکروز مفصل ران، متخصص ارتوپدی ابتدا به بررسی علائم و سوابق پزشکی بیمار می پردازد، سپس با معاینه دقیق مفصل، علت بروز درد را تشخیص می دهد. بیماران مبتلا به این اختلال، دردهای شدیدی را تجربه می کنند اما مشکلی در حرکت دادن مفصل خود ندارند. آن هم به این دلیل که در مراحل اولیه، تنها سر استخوان فمور درگیر خواهد شد.

به مرر زمان و با تخریب مایع غضروفی، تمام مفصل دچار آرتروز می شود، و بیمار با محدودیت دامنه حرکتی مواجه خواهد شد.

تصویربرداری تشخیصی

این قبیل تست ها، به تشخیص قطعی استئونکروز کمک می کنند.

اشعه ایکس. عکس برداری با اشعه ایکس، تصاویر دقیقی را از ساختار و تراکم استخوان ها در اختیار پزشک قرار می دهد. این تست، اطلاعاتی در خصوص میزان تخریب سر استخوان فمور و درجه آسیب را نیز فراهم می کند.

MRI. تغییرات اولیه در استخوان که با اشعه ایکس مشخص نمی شود، با MRI به خوبی تشخیص داده می شود. این تست میزان درگیری استخوان در بیماری را نیز نشان می دهد. در مواردی که استئونکروز، هیچ گونه علائم و نشانه ای ندارد، این تست بسیار کاربردی می باشد.

استئونکروز مفصل ران

استئونکروز مفصل ران

درمان استئونکروز مفصل ران

با این که درمان های غیر جراحی مانند مصرف داروهای ضد التهابی، تغییر فعالیت، و یا استفاده از عصا و واکر، به تسکین درد ناشی از استئونکروز کمک می کنند، اما در بسیاری از موارد، جراحی راه درمان این اختلال می باشد.

جراحی در بیماران مبتلا به استئونکروز در مراحل اولیه، بهترین نتایج را به همراه خواهد داشت. برخی روش های جراحی در درمان استئونکروز مفصل ران به شرح زیر می باشد:

Core decompression

در این روش، یک سوراخ بزرگ و یا چند سوراخ کوچک در سر استخوان فمور ایجاد می شود، تا از میزان فشار وارده به استخوان کاسته شود و راه برای تقویت جریان خونرسانی به ناحیه درگیر ایجاد شود.

در صورتی که این اختلال در مراحل اولیه تشخیص داده شود، این روش در پیشگیری از تخریب سر استخوان فمور و بروز آرتریت بسیار موثر خواهد بود.

استئوکندرال (Osteochondral)

گاهی گرافت استخوان و غضروف جهت تولید مجدد استخوان سالم و محافظت از غضروف، به روش core decompression اضافه می شود. در گرافت استخوانی،  بافت استخوانی سالم در ناحیه ای که نیاز باشد، کاشته می شود. این بافت ممکن است اهدایی (الوگرافت) و یا از استخوان بدن خود فرد (اتوگرافت) باشد.

Vascularized fibula graft

در این روش، بخشی از استخوان، از استخوان پا (فیبولا) به همراه رگ های خونی (شریان و رگ) گرفته می شود. گرافت در سوراخ ایجاد شده در گردن و سر استخوان فمور قرار داده می شود، و رگ ها و شریان ها نیز پیوند زده خواهند شد.

تعویض کامل مفصل ران

در صورتی که پیشرفت بیماری تا حدی باشد که سر استخوان کامل تخریب شود، جراحی تعویض مفصل توصیه می شود. در این روش، ابتدا غضروف و استخوان آسیب دیده برداشته، و مواد فلزی و پلاستیکی جدید که اصطلاحا پروتز نام دارند، جایگزین می شوند، تا عملکرد طبیعی و اولیه مفصل حفظ شود.

نتایج جراحی

Core decompression، از پیشرفت استئونکروز و تبدیل آن به آرتریت مزمن پیشگیری می کند. نوع جراحی و درمان انتخابی، به مرحله بیماری و هم چنین میزان درگیری استخوان بستگی دارد. در صورتی که درمان در مراحل اولیه صورت گیرد، قطعا نتایج بهتری را به همراه خواهد داشت.

در برخی موارد بعد از درمان، شاهد بهبود وضعیت خونرسانی خواهیم بود. دوره نقاهت تقریبا چند ماه است و در طول این دوران، بیمار بایستی هنگام راه رفتن از عصا و یا واکر استفاده کند تا فشار به مفصل آسیب دیده وارد نشود.

در صورت موفق آمیز بودن نتیجه جراحی، بیمار بعد از گذشت سه ماه و تسکین درد، قادر به راه رفتن بدون کمک عصا خواهد بود.

در صورتی که این اختلال بعد از تخریب استخوان تشخیص داده شود، جراحی core decompression چندان موثر نخواهد بود. در چنین مواردی، جراحی تعویض مفصل توصیه می شود، که در تسکین درد، بهبود دامنه حرکتی و بهبود کیفیت زندگی بسیار موثر می باشد.

 

پاسخ

پانزده + 8 =