دررفتگی مفصل ران

دررفتگی مفصل ران

دررفتگی مفصل ران ، زمانی اتفاق می افتد که سر استخوان ران (فمور) از قسمت سوکت، در استخوان مفصل ران (لگن) خارج می شود. مواردی هم چون تصادف و یا افتادن از ارتفاع، می تواند منجر به بروز آسیب های شدید، مانند شکستگی و در نهایت، دررفتگی مفصل شود.

دررفتگی مفصل ران

دررفتگی مفصل ران

آناتومی مفصل ران

مفصل ران، مفصلی است توپی شکل. قسمت سوکت که توسط استابولوم شکل می گیرد، بخشی از استخوان لگن است. قسمت توپی شکل سر استخوان فمور، قسمت انتهایی و بالایی استخوان فمور (ران) را شامل می شود.

بافت نرمی که غضروف آرتیکولار نامیده می شود، سطح قسمت توپی شکل و سوکت را تحت پوشش قرار می دهد. این بافت، مانع از اصطکاک استخوان ها بر روی هم می شود و به تسهیل حرکت نیز کمک می کند.

در صورت بروز دررفتگی مفصل ران، سر استخوان فمور به سمت جلو و یا عقب، حرکت می کند.

دررفتگی خلفی. در ۹۰ درصد دررفتگی ها، استخوان ران به سمت عقب حرکت می کند و جابجا می شود. چنین حالتی، دررفتگی خلفی نامیده می شود، که قسمت تحتانی پا از موقعیت اصلی خود خارج می شود، و انگشتان و زانو نیز دچار چرخش خواهند شد.

دررفتگی قدامی. زمانی که استخوان ران بر روی سوکت می لغزد، به سمت جلو حرکت می کند و ممکن است کمی حالت خمیده نیز پیدا کند، و پا نیز به دچار چرخش شود.

در دررفتگی مفصل ران، رباط ها، لابروم، عضلات، بافت های نرم استخوان و حتی اعصاب اطراف مفصل نیز ممکن است دچار آسیب شوند.

دررفتگی مفصل ران ، زمانی اتفاق می افتد که سر استخوان ران (فمور) از قسمت سوکت، در استخوان مفصل ران (لگن) خارج می شود. دکتر محمدعلی عنایت اللهی متخصص جراحی ارتوپدی و دارای فلوشیپ فوق تخصصی جراحی تعویض مفصل با بهره گیری از دانش روز دنیا به درمان شکستگی لگن می پردازند. جهت تعیین وقت مشاوره و مراجعه به پزشک با شماره تماس ۰۹۲۰۳۰۰۸۵۲۰ بگیرید. همچنین برای ارتباط با دکتر به آدرس اینستاگرام مراجعه نمائید.

علائم دررفتگی مفصل ران

دررفتگی مفصل ران، با درد همراه است و فرد قادر به حرکت نمی باشد. در صورتی که فرد دچار آسیب عصبی نیز شده باشد، متوجه حسی در ناحیه زانو و یا پا نخواهد شد.

علت دررفتگی مفصل ران

تصادف، یکی از شایع ترین علل دررفتگی مفصل ران می باشد. حتی برخورد شدید زانو با داشبورد ماشین نیز می تواند منجر به دررفتگی مفصل ران شود. بستن کمربند، می تواند از بروز چنین اتفاقی در حین رانندگی پیشگیری کند.

افتادن از ارتفاع (نردبان)، یکی دیگراز علل وارد آمدن فشار به مفصل ران و دررفتگی می باشد.

معمولا زمانی که مفصل ران دچار دررفتگی می شود، شاهد آسیب های مرتبط دیگری مانند شکستگی لگن، پا، زانو و یا آسیب به سر نیز خواهیم بود. شاید یکی از عمده دلایل شکستگی، ضربه به سر استخوان فمور و شکستگی قسمت پشتی سوکت مفصل ران باشد. چنین حالتی، دررفتگی یا شکستگی استابولوم دیواره خلفی نامیده می شود.

معاینات بالینی توسط پزشک

دررفتگی مفصل ران، وضعیت اورژانسی است که فرد بایستی سریعا تحت درمان قرار بگیرد. در چنین وضعیتی، از تکان دادن فرد خودداری کرده، و سعی کنید ناحیه آسیب دیده را گرم نگه دارید.

در مواردی که دررفتگی مفصل ران، تنها یک آسیب جزئی باشد، متخصص ارتوپدی با بررسی وضعیت پا، متوجه آسیب خواهد شد. از آن جایی که این نوع دررفتگی با آسیب های دیگری همراه است، بررسی های فیزیکی بیشتری نیاز می باشد. به همین دلیل، تست های عکس برداری مانند اشعه ایکس، جهت بررسی وضعیت دقیق استخوان دررفته، و هم چنین شکستگی سایر قسمت ها مانند مفصل ران و استخوان ران، از سوی پزشک تجویز می شود.

درمان دررفتگی مفصل ران

جااندازی. در صورتی که آسیب دیگری جز دررفتگی وجود داشته باشد، پزشک با استفاده از بی حسی و یا بیهوشی، استخوان را به وضعیت اولیه خود بر می گرداند. چنین حالتی اصطلاحا جااندازی مفصل نامیده می شود. در موارد نادر، پارگی بافت های نرم و یا قطعات کوچک استخوان، مانع از جا افتادن و قرار گیری استخوان در ناحیه سوکت می شود. در چنین مواردی، ابتدا با جراحی، بافت های نرم و شل برداشته می شوند، و سپس استخوان ها در وضعیت اصلی خود قرار می گیرند.

جهت انجام این جراحی، عکس برداری و سی تی اسکن نیز انجام خواهد شد.

دررفتگی مفصل ران

دررفتگی مفصل ران

عوارض دررفتگی مفصل ران

دررفتگی مفصل ران، و عدم درمان این مورد می تواند عوارض و عواقبی را در پی داشته باشد، از جمله:

  • آسیب های عصبی. فشار استخوان ران به سوکت می تواند منجر به بروز آسیب های عصبی نیز شود. این آسیب ممکن است تا قسمت های پشتی و انتهایی پا نیز کشیده شود. آسیب عصب سیاتیک نیز می تواند با تاثیر بر روی قسمت انتهایی پا، حرکت دادن زانو، مچ پا و انگشتان را برای فرد دشوار سازد. چنین آسیبی در حدود ۱۰ درصد بیماران با دررفتگی مفصل ران دیده می شود.
  • استئونکروز. با فشار استخوان ران به سوکت، احتمال پاره شدن رگ های خونی و عصبی افزایش می یابد. در صورتی که جریان خونرسانی به استخوان قطع شود، استخوان می میرد و منجر به بروز استئونکروز و یا همان مرگ استخوان می شود. این حالت که با درد همراه می باشد، منجر به تخریب مفصل ران و در نهایت آرتریت نیز خواهد شد.
  • آرتریت. گاهی در حین دررفتگی، غضروف پوشش دهنده استخوان نیز دچار آسیب خواهد شد، که احتمال بروز آرتریت نیز افزایش می یابد. در چنین مواردی در نهایت، جراحی تعویض مفصل ران انجام می شود.

دوره نقاهت دررفتگی مفصل ران

معمولا دو تا سه ماه، برای بهبود کامل مفصل زمان نیاز می باشد. در مواردی که شکستگی و یا آسیب های بیشتری اتفاق افتاده باشد، طول دوره نقاهت کمی بیشتر خواهد بود.

جهت پیشگیری از دررفتگی مجدد، لازم است محدوده حرکتی مفصل ران و انجام فعالیت های سنگین،  به مدت چند هفته، محدود شود.

فیزیوتراپی، بعد از تسکین درد، جهت تقویت قوای عضلانی و بهبود دامنه حرکتی، از سوی متخصص ارتوپدی توصیه می شود.

بهتر است فرد راه رفتن را به کمک عصا و یا واکر، آغاز کند.

مطالب مرتبط با این مقاله:

تعویض مفصل ران

شکستگی استابولوم

پاسخ

14 − سیزده =