شکستگی لگن

شکستگی لگن

لگن، حلقه محکمی از استخوان ها است که در قسمت پایه ای ستون فقرات واقع شده است. شکستگی لگن ، خیلی شایع نبوده و ۳ درصد شکستگی های بزرگسالان را شامل می شود.

بسیاری از شکستگی های لگن ، ناشی از آسیب و صدماتی است که در حین افتادن و یا تصادف، به این ناحیه وارد می شود. از آن جایی که ناحیه لگن، مملوء از رگ های خونی است، آسیب و شکستگی این ناحیه می تواند با خونریزی های شدید و درمان های اورژانسی همراه باشد.

در برخی موارد، حتی آسیب های جزئی مانند زمین خوردن نیز می تواند باعث شکستگی لگن، به خصوص در افراد مسن شود.

روش های درمانی این نوع شکستگی، بر اساس شدت آسیب تعیین می شود. در آسیب های جزئی، اقدامات و مراقبت های اولیه و در آسیب های شدیدتر، جراحی به منظور بازسازی لگن، و برگرداندن توانایی انجام حرکت و فعالیت های روزانه، تجویز خواهد شد.

شکستگی لگن

شکستگی لگن

آناتومی لگن

لگن، حلقه ای از استخوان هاست که در بخش تحتانی بالا تنه، درست میان ستون فقرات و پاها واقع شده است. استخوان لگن، شامل بخش های زیر می باشد:

  • ساکروم (استخوان خاجی)
  • دنبالچه
  • استخوان های مفصل ران

هر یک از استخوان های مفصل ران، از سه استخوان ایلیوم، ایسکیوم و پوبیس تشکیل شده است، که در دوران کودکی از هم جدا هستند و همزمان با رشد بدن، در نقطه ای به نام استابولوم به یکدیگر متصل می شوند.

بافت همبندی محکمی به نام رباط، لگن و ساکروم را به یکدیگر متصل می کند، که اعضای ناحیه تناسلی از حلقه لگنی عبور می کنند. لگن، این ساختارها را در برابر آسیب و صدمه محافظت می کند.

از آن جایی که لگن، ساختار حلقه مانندی دارد، شکستگی در هر یک از قسمت های لگن می تواند با آسیب به رباط های سایر قسمت ها همراه باشد. پزشکان، الگوهای متفاوتی را برای شکستگی در نظر گرفته اند. یکی از این الگوها بر اساس جهت و میزان شکستگی می باشد.

شکستگی لگن

شکستگی لگن

انواع شکستگی های لگن

  • شکستگی پایدار. در این حالت، حلقه لگنی و انتهای استخوان ها، در یک راستا دچار شکستگی می شوند. حتی آسیب و ضربات خفیف نیز می تواند منجر به شکستگی پایدار شود.
  • شکستگی ناپایدار. در این حالت، بیش از یک شکستگی در حلقه لگنی و انتهای استخوان ها اتفاق می افتد، و استخوان از جای اصلی خود خارج می شود. شکستگی ناپایدار، در اثر آسیب و ضربات شدید ایجاد خواهد شد.

هر دو نوع شکستگی پایدار و ناپایدار، به دو نوع شکستگی باز و بسته تقسیم می شوند. در شکستگی باز، استخوان از پوست بیرون می زند، در حالی که در شکستگی بسته، چنین اتفاقی نمی افتد.

از آن جایی که در شکستگی باز، پوست باز می شود، احتمال انتقال عفونت به زخم و استخوان نیز افزایش می یابد. به همین خاطر، بایستی جدی گرفته شوند و اقدامات درمانی سریعا آغاز شود.

شکستگی لگن می تواند  ناشی از ضعف استخوان ها نیز باشد. دکتر محمدعلی عنایت اللهی متخصص جراحی ارتوپدی و دارای فلوشیپ فوق تخصصی تعویض مفصل با بهره گیری از دانش روز دنیا به درمان شکستگی لگن می پردازند. جهت تعیین وقت مشاوره و مراجعه به پزشک با شماره تماس ۰۹۲۰۳۰۰۸۵۲۰ بگیرید. همچنین برای ارتباط با دکتر به آدرس اینستاگرام مراجعه نمائید.

یافعلت شکستگی لگن

  • آسیب و ضربات شدید

گاهی شکستگی لگن در اثر آسیب های شدید، مانند تصادف و یا افتادن از ارتفاع نسبتا زیاد (افتادن از نردبان)، ایجاد می شود. بسته به جهت و بزرگی نیروی وارده، این آسیب ها می تواند برای فرد خطرناک باشد و اقدامات درمانی اورژانسی نیاز می باشد.

  • ضعف استخوانی

شکستگی لگن می تواند  ناشی از ضعف استخوان ها نیز باشد. این حالت عمدتا در افراد میانسالی دیده می شود که از پوکی استخوان نیز رنج می برند. در این افراد، شکستگی می تواند به دنبال انجام برخی حرکات روزانه نیز ایجاد شود، مانند افتادن از پله ها.

این نوع شکستگی، شکستگی پایدار در نظر گرفته می شود، و آسیبی به حلقه لگنی وارد نمی کند، اما ممکن است با شکستگی یک استخوان همراه باشد.

گاهی کنده شدن استخوان ایسکیوم نیز می تواند باعث شود تا استخوان از محل اصلی خود خارج شود.

علائم و نشانه های شکستگی لگن

شکستگی لگن عمدتا با درد همراه است، دردی که با حرکت دادن مفصل ران و یا راه رفتن تشدید می یابد. معمولا بیماران سعی می کنند تا با خم نگه داشتن زانو در وضعیتی خاص، مانع تشدید درد شوند. احتمال مشاهده تورم و کبودی بعد از شکستگی لگن وجود دارد.

تشخیص و معاینات بالینی

زمانی که شدت آسیب و صدمه زیاد باشد، فرد بایستی سریعا به مراکز درمانی انتقال داده شود، زیرا در چنین شرایطی، احتمال آسیب به سر، قفسه سینه، شکم و پاها نیز وجود دارد. در مواردی که آسیب، منجر به خونریزی و از دست دادن حجم زیادی خون شود، ممکن است فرد دچار شوک شود.

معاینات فیزیکی

متخصص ارتوپدی ابتدا به بررسی و معاینه لگن، مفصل ران و پاها می پردازد، و مطمئن می شود که آیا فرد قادر به تکان دادن مچ پا و انگشتان خود می باشد، و این که آیا متوجه حس در نواحی تحتانی پا می شود یا خیر. با این کار از بروز آسیب های عصبی نیز اطمینان می یابد.

جهت تعیین آسیب های بیشتر، سایر قسمت های بدن نیز توسط پزشک بررسی خواهد شد.

عکس برداری

اشعه ایکس. این مطالعات، تصاویر و جزئیات دقیقی از تراکم استخوان ها را در اختیار پزشک قرار می دهند. این نوع عکس برداری معمولا از زوایای مختلف گرفته می شود تا پزشک قادر به تشخیص محل دقیق شکستگی باشد.

سی تی اسکن. به دلیل ساختار پیچیده لگن، معمولا سی تی اسکن از سوی پزشک تجویز می شود، که تصاویر عرضی و دقیقی را در خصوص الگوی شکستگی، و میزان آسیب در اختیار پزشک قرار می دهد. علاوه بر این، با سی تی اسکن، سایر آسیب ها نیز مشخص خواهد شد که به تعیین درمان موثر کمک می کند.

MRI. در برخی موارد، در صورتی که شکستگی با اشعه ایکس و سی تی اسکن، تشخیص داده نشود، MRI تجویز خواهد شد.

درمان شکستگی لگن

درمان شکستگی لگن بر اساس موارد زیر تعیین می شود:

  • الگوی خاصی از شکستگی
  • میزان دررفتگی و جابجایی استخوان ها
  • شرایط جسمانی بیمار
  • درمان غیر جراحی

این شیوه درمانی، در شکستگی های پایدار و زمانی که استخوان، از محل اصلی خود خارج نشده باشد، توصیه می شود.

  • – استفاده از عصا و یا واکر، جهت جلوگیری از وارد شدن وزن بدن بر روی پا. معمولا استفاده از عصا و یا واکر به مدت ۳ ماه و تا زمان بهبودی کامل استخوان ها توصیه می شود. در مواردی که هر دو پا درگیر شده باشند، استفاده از ویلچر نیز توصیه می شود.
  • مصرف دارو. مسکن جهت تسکین درد، و یا داروهای رقیق کننده جهت پیشگیری از لخته شدن خون در وریدهای پا، از جمله داروهایی هستند که از سوی پزشک تجویز می شوند.
  • درمان جراحی
شکستگی لگن

شکستگی لگن

این شیوه درمانی، در شکستگی های ناپایدار توصیه می شود.

  • تثبیت خارجی. این شیوه جهت ثابت کردن وضعیت لگن انجام می شود. در این جراحی، پیچ های فلزی، از طریق برش های بسیار کوچکی در داخل استخوان قرار داده می شوند. تثبیت کننده خارجی، اجزای شکسته شده استخوان را در موقعیت اصلی شان ثابت نگه می دارد. در برخی از بیماران، این تثبیت کننده تا زمان بهبودی کامل، در استخوان باقی می ماند.

در مواردی که بیمار قادر به تحمل این پیچ ها برای مدت زمان طولانی نباشد، تثبیت کننده به طور موقت و تا انجام شیوه درمانی مناسب، استفاده می شود.

  • تراکشن. تراکشن سیستمی است متشکل از وزنه های متعادل کننده ای که به همتراز شدن استخوان ها کمک می کند. این شیوه بلافاصله بعد از آسیب انجام، و بعد از جراحی برداشته خواهد شد. در شکستگی استابولوم، تراکشن به تنهایی می تواند شیوه درمانی موثری باشد.

در طول درمان، پیچ های فلزی در استخوان ران و تبیا قرار داده می شوند، تا موقعیت پاها ثابت شود. وزنه هایی که به پیچ ها متصل هستند، با کشیدن پاها، باعث می شوند تا اجزای استخوان در موقعیت اصلی و طبیعی خود قرار بگیرند. این شیوه درمانی برای بسیاری از بیماران با درد همراه می باشد.

  • جا انداختن و تثبیت داخلی. در این شیوه درمانی، ابتدا استخوان های شکسته شده، به حالت طبیعی و اولیه خود تغییر شکل داده می شوند. سپس، جراح صفحات فلزی و پیچ ها را به سطح خارجی استخوان متصل می کند.

دوره نقاهت و بهبودی

  • کاملا طبیعی است که فرد بعد از جراحی، درد داشته باشد. به همین خاطر، داروهایی جهت تسکین و کنترل درد از سوی پزشک برای بیمار تجویز می شود. داروهای ضد التهابی، غیر استروئیدی و بی حس کننده های موضعی، از جمله داروهای مسکن هستند.

این نکته را در نظر داشته باشید که مصرف این داروها بایستی به محض بهبود درد، قطع شوند، زیرا که اعتیاد آور هستند و ممکن است فرد به مرور زمان به مصرف این داروها عادت کند.

  • شروع فعالیت فیزیکی . در بسیاری از موارد، شروع فعالیت های ساده مانند راه رفتن، و یا تمریناتی برای پا و انگشتان، البته در صورت امکان، از سوی پزشکان توصیه می شود.
  • فیزیوتراپی . فیزیوتراپی به تقویت قوای عضلانی و بهبود دامنه حرکتی کمک می کند، و فرد قادر به انجام کارها و فعالیت های روزانه خود خواهد بود.
  • پیگشیری از لخته شدن خون . بعد از جراحی، انجام برخی فعالیت ها با محدودیت هایی همراه می باشد. به همین خاطر، داروهای ضد انعقاد و رقیق کننده جهت پیشگیری از لخته شدن خون در رگ های پا، از سوی پزشک تجویز می شود.
  • تحمل وزن . بسیاری از بیماران بایستی برای مدتی، به هنگام راه رفتن از عصا و یا واکر کمک بگیرند. معمولا پزشکان به بیماران توصیه می کنند به مدت ۳ تا ۴ ماه بعد از جراحی، و تا زمان بهبودی کامل از عصا استفاده کنند.

سرعت بهبود شکستگی لگن پایدار، سریع تر می باشد. در شکستگی های ناپایدار، که در اثر آسیب و صدمات شدید اتفاق می افتد، اغلب عوارضی مانند خونریزی، عفونت و یا آسیب ارگان های داخلی نیز وجود دارد. در صورت تشخیص صحیح، اقدامات درمانی مناسبی برای بیمار در نظر گرفته می شود.

ممکن است فرد چند ماه بعد از درمان، هنگام راه رفتن لنگ بزند، به خصوص اگر عضلات اطراف لگن نیز دچار آسیب شده باشد.

در صورت بروز آسیب اعصاب و ارگان های اطراف لگن، شاهد مواردی مانند درد، تغییر دامنه حرکتی و یا اختلالات جنسی خواهیم بود، که با شکستگی لگن در ارتباط هستند.

پاسخ

13 − دو =