پوکی استخوان گذرای لگن

پوکی استخوان گذرای لگن

پوکی استخوان گذرای لگن ، منجر به تحلیل رفتن موقت استخوان در قسمت فوقانی ران می شود. افراد مبتلا به چنین اختلالی از دردی شکایت می کنند که هنگام راه رفتن و یا انجام فعالیت های سنگین، تشدید می یابد. در بسیاری از موارد، این درد به مرور زمان بیشتر خواهد شد.

پوکی استخوان گذرا متفاوت از پوکی استخوانی است که با افزایش سن ظاهر می شود. پوکی استخوان ناشی از افزایش سن، فاقد درد است و اختلال پیشرونده ای است که با ضعف استخوان های بدن همراه می باشد و فرد بیشتر در معرض آسیب های استخوانی مانند شکستگی قرار خواهد گرفت.

آناتومی

مفصل لگن یکی از بزرگ ترین مفاصل بدن می باشد که متشکل از سوکت و سر توپی شکل می باشد. سوکت توسط استابولوم که بخشی از استخوان لگن است، شکل می گیرد. سر توپی شکل نیز شامل سر استخوان فمور می باشد.

در پوکی استخوان گذرای لگن، سر استخوان فمور به مرور زمان ضعیف و از تراکم آن کاسته می شود. در چنین شرایطی، استخوان ضعیف شده بیشتر در معرض آسیب خواهد بود.

عمدتا شاهد بروز پوکی استخوان گذرا در لگن هستیم، اما احتمال بروز این اختلال در سایر مفاصل مانند پا و یا زانو نیز وجود دارد. این اختلال عمدتا در آقایان جوان و میانسال (۳۰ تا ۶۰ سال) مشاهده می شود. خانم ها در دوران بارداری به خصوص سه ماهه آخر، بیشتر در معرض پوکی استخوان گذرا قرار دارند.

پوکی استخوان گذرای لگن

پوکی استخوان گذرای لگن

علت بروز پوکی استخوان گذرای لگن

علت اصلی بروز این اختلال به طور کامل و قطعی مشخص نیست. اما برخی عوامل موثر عبارتند از:

  • انسداد رگ های خونی موجود در مفصل ران
  • تغییرات هورمونی
  • وارد آمدن فشار به استخوان

علائم و نشانه ها

  • احساس درد ناگهانی در قسمت جلویی ران، کشاله ران، کناره های مفصل ران
  • دردی که به هنگام فعالیت تشدید و با استراحت بهبود می یابد
  • محدود شدن دامنه حرکتی
  • دردی که به مرور و طی چند هفته تا چند ماه تشدید می یابد
  • لنگیدن فرد هنگام راه رفتن

معاینات بالینی

بررسی سوابق پزشکی و معاینات فیزیکی

متخصص ارتوپدی ابتدا به بررسی علائم می پردازد تا از وجود هر گونه آسیب قبلی در ناحیه مفصل ران اطمینان یابد. حین معاینه، پزشک از بیمار می خواهد که پای خود را در جهات مختلف تکان بدهد تا میزان دامنه حرکتی نیز مشخص شود.

در برخی موارد، درد تنها هنگام انجام فعالیت های سنگین احساس می شود. این درد شدید یکی از علائم اصلی در تشخیص پوکی استخوان پوکی استخوان گذرای لگن می باشد.

تست ها

اشعه ایکس. در مراحل اولیه بیماری (شش هفته اول)، عکس برداری با اشعه ایکس، اطلاعات دقیقی از تراکم استخوان سر فمور را در اختیار پزشک قرار می دهد. در ماه های بعدی، این تست میزان تحلیل استخوان را نیز نشان می دهد. دلیل نام گذاری این اختلال نیز، تحلیل رفتن موقتی تراکم استخوان می باشد.

دیگر تست های تشخیصی

از آن جایی که اشعه ایکس میزان تحلیل استخوان را در مراحل اولیه نشان نمی دهد، تست های تشخیصی دیگری از سوی پزشک تجویز خواهد شد، که عبارتند از:

سی تی اسکن و MRI، که تصاویر دقیق و جزئی از بافت نرم اطراف استخوان را در اختیار پزشک قرار می دهند.

انجام این قبیل تست ها در خانم های باردار تا ماه های آخر بارداری و یا حتی بعد از زایمان، به تاخیر می افتد. در کل، MRI در دوران بارداری به نسبت ایمن تر است.

تست های آزمایشگاهی. در واقع، آزمایش خون کمکی به تشخیص اختلال نمی کند. با این حال این قبیل تست ها در تشخیص علت بروز چنین اختلالی موثر هستند، مانند تشخیص اختلالات متابولیکی، اختلالات هورمونی و بیماری های سرطانی.

ادم مغز استخوان

ادم مغز استخوان، یکی از شایع ترین علائم پوکی استخوان گذرای لگن می باشد. مغز استخوان، محیط اسفنجی است که در حفره استخوان های طویل واقع شده و سلول های خونی را تولید می کند. با ادم مغز استخوان، این ناحیه ملتهب و مملوء از مایع می شود.

در صورت ابتلا به پوکی استخوان گذرای لگن، تست MRI التهاب و ادم در مغز استخوان را نشان می دهد، به همین خاطر، MRI یکی از مفیدترین تست ها در تشخیص این اختلال می باشد.

دکتر محمدعلی عنایت اللهی متخصص ارتوپدی و دارای فلوشیپ فوق تخصصی جراحی تعویض مفصل با بهره گیری از دانش روز دنیا به درمان بیماری های در زمینه ارتوپدی می پردازند. جهت تعیین وقت مشاوره و مراجعه به پزشک با شماره تماس ۰۹۲۰۳۰۰۸۵۲۰ بگیرید. همچنین برای ارتباط با دکتر به آدرس اینستاگرام مراجعه نمائید.

درمان پوکی استخوان موقت لگن

از آن جایی که پوکی استخوان موقت، خود به خود بهبود می یابد، هدف از درمان به حداقل رساندن علائم و پیشگیری از بروز آسیب های استخوانی بیشتر می باشد. برخی اقدامات درمانی عبارتند از:

  • مصرف داروهای ضد التهابی و غیر استروئیدی، مانند ژلوفن و ناپروکسن جهت تسکین درد و التهاب
  • محدود کردن فعالیت های سنگین. استفاده از عصا و واکر هنگام راه رفتن، تا از میزان فشار وارده به مفصل ران کاسته شود و از بروز عوارضی مانند شکستگی پیشگیری به عمل آید.
  • فیزیوتراپی. فیزیوتراپی به تقویت قوای عضلانی و بهبود انعطاف پذیری مفصل کمک می کند. آب درمانی، نه تنها به بهبود دامنه حرکتی کمک می کند، بلکه در کاهش درد ناشی از انجام فعالیت های سنگین نیز موثر می باشد.
  • تغذیه مناسب. مصرف ویتامین D و کلسیم، به تسریع روند بهبودی و تشکیل استخوان ها کمک می کند.

نتیجه گیری

با تشخیص و درمان موثر، شاهد بهبود علائم این اختلال طی شش تا دوازده ماه خواهیم بود. در درصد کمی از بیماران، احتمال بازگشت و عود این اختلال در آینده وجود دارد. این بازگشت در همان مفصل و یا مفصل سمت مخالف اتفاق خواهد افتاد.

پاسخ

1 + 10 =